Column: yoga (bij) stress

yoga

Vanaf dag één van mijn bijna-burn-out wilde ik op yoga. Ik had zo in mijn hoofd geleefd, dat ik mijn lichaam weer wilde voelen. Yoga kon me daarbij helpen, maar ik wist dat ik het in augustus nog niet kon. Zodra ik de drempel van mijn huis over ging raakte ik in paniek. Op een matje liggen in doodse stilte leek me toen nog geen goed idee.

Nu, een half jaar verder, ben ik er klaar voor. De paniek heb ik ver achter me gelaten en ik wil verder dan thuis op de grond liggen terwijl ik aan mijn grote teen denk (de bodyscan, jongens). Ik boek een introductieworkshop yoga bij mij in de buurt. Ik heb er zin in.

Die zin is snel verdwenen op de dag zelf. Ik sta voor mijn kast en vraag me hardop af of ik ga voor oerlelijke hardloopkleding of mijn versleten pyjama. Een goede yoga-outfit wordt het niet, en ik voel onzekerheid. Wat als ik me daar compleet belachelijk maak? Ik besluit voor een mix te gaan van beide outfits en vertrek van huis.

Als ik aankom merk ik dat mijn ademhaling hoger is dan normaal. Godver. Terwijl de rest van het groepje braaf van de klaargezette thee nipt, denk ik aan manieren waarop ik kan vluchten. Ik. Moet. Hier. Weg. Toch blijf ik. De angst gaat het dit keer niet winnen van mijn nieuwsgierigheid. Ik loop braaf naar mijn yogamat en ga zitten.

Ik merk al snel dat er verschillende types in de zaal zitten. Er is de surfjongen die voor meer balans gaat, de Kung Fu leraar die zit alsof hij Gandhi is. Er is een vrouw die alvast wat ademhalingsoefeningen doet. En dan zijn er meisjes zoals ik, die zich met wiebelende tenen en opgetrokken benen afvragen hoe je comfortabel op een meditatiekussen zit. Ik verlang nog steeds naar de uitgang.

De les begint. We mogen liggen op de grond voor de bodyscan. Hè, wat een pech. Ik denk weer aan mijn grote teen en mijn ademhaling als de leraar iets zegt wat ik niet goed heb verstaan. Of ik even wil lachen met mijn voorhoofd, want dat ontspant de ogen. Ik raak er zo van in de war, dat ik de paniek een beetje vergeet.

We starten met de oefeningen. Een beetje yin, een beetje yang, en ik merk dat ik me meer op mijn gemak ga voelen. Niemand in de zaal weet wat hij doet. Iedereen lijkt zich wat opgelaten te voelen en ik durf te wedden dat ik niet de enige ben die in de ochtend fronsend naar zijn hardloopkleding keek. Dat schept een band.

Mijn ademhaling wordt rustiger en ik begin het steeds leuker te vinden. Hoe meer oefeningen we doen, hoe leger mijn hoofd wordt. Mijn wiebeltenen stoppen met wiebelen en mijn onzekerheid verdwijnt. Ik wring mezelf in de mafste houdingen die gek genoeg goed aanvoelen. Als ik eindelijk weer naar buiten mag, merk ik dat ik dat niet meer wil. Morgen ga ik weer.

Heb jij weleens aan yoga gedaan?

 

1Reactie
  • Ger Jenneskens
    Geplaatst op 21:03h, 09 februari Beantwoorden

    Als je met een nieuwe activiteit gaat starten is het veel relaxter om als eerste aanwezig te zijn. Dan hoef je jezelf niet te spiegelen aan alle mensen die er al zijn in een voor jou onbekende omgeving maar kun je rustig stap voor stap kennismaken met de nieuwe locatie en deelnemers

Geef een reactie