Wat alleen op reis gaan me bracht

Het was op een doordeweekse avond dat ik er helemaal klaar mee was. Met de routine, met bankhangen, met dag in dag uit dezelfde bezigheden. Ik boekte het goedkoopste vliegticket dat ik kon vinden en dat weekend nog zat ik in het vliegtuig naar Bazel, Zwitersland. Mijn allereerste keer alleen op reis. Dit is wat het me bracht.

Thuis ben je eenzamer

Dat was mijn grootste angst, het alleen zijn. Ik was bang dat ik niemand zou ontmoeten, dat ik gek zou worden van eenzaamheid en dat ik na de eerste avond mijn moeder huilend op zou bellen dat ik naar huis wilde. (Eens een moederskind, altijd een moederskind.)

Het tegenovergestelde gebeurde. Omdat ik zo graag nieuwe mensen wilde ontmoeten, durfde ik sneller op ze af te stappen. En omdat ik alleen was (en daarom toegankelijker voor anderen) gebeurde dat ook andersom. Al snel had ik ieder uur van de dag mensen om me heen. Thuis in Nederland voelde ik me eenzamer dan op reis.

Slaapzalen zijn net logeerpartijtjes

What the hell heb ik gedaan, was mijn eerste gedachte toen ik op mijn stapelbed klom. Ik had nog nooit in een slaapzaal gelegen en zag er best tegenop. Wat als ik niet in slaap zou komen, of als mijn kamergenoten er gekke gewoonten op nahielden?

Die angsten waren na de eerste nacht compleet verdwenen. Ja, ik werd vaker wakker dan normaal en nee, het onverwachte neerploffen van het been van mijn buurvrouw op mijn bed was niet ideaal. Toch had het wel iets om in de avond niet alleen naar bed te gaan, maar met acht andere reizigers. Het voelde vooral als een grote logeerpartij, en ik voelde me veiliger dan ooit.

Je bent stiekem een alleskunner (maar echt)

Ging ik met mijn vriend op reis, dan had ieder zijn eigen taak. Ik checkte altijd of we alle spullen wel bij ons hadden, hij zorgde dat we niet verkeerd liepen en wisten waar we waren. Nu moest ik alles zelf doen, en met mijn richtingsgevoel van een kip had ik daar toch best schrik voor.

Gelukkig is er Google Maps, en zodra ik het vliegtuig uitstapte ging alles eigenlijk vanzelf. Ik vond mijn hostel zonder ook maar een keer verkeerd te lopen en mezelf door de stad navigeren was een minder grote opgave dan ik had gedacht. Aan het eind van de reis had ik mijn Google-vriend niet meer nodig en volgde ik de weg op gevoel. Ha. Beat that.

Gaan met die banaan.

Dit, dus. Gewoon gaan. Het lijkt een stuk enger dan het is, en het is een stuk leuker dan het lijkt.

Geen reactie's

Geef een reactie