Eva was opgebrand: “Ik had het gevoel dat ik niks meer kon”

We kampen steeds vaker met stress. Zijn we wel goed genoeg? Kunnen we niet nog harder, sneller, beter? De burn-out ligt op de loer. Hoe ontdek je dat je overspannen bent, wat doet dit met je en hoe kom je er weer uit? Dappere meiden vertellen. Zo ook Eva. “Ik werd gezien als een typisch generatie Y kind.”

Wanneer ontdekte je dat je opgebrand was?

Ik was 24 jaar en werkte fulltime in een kledingzaak, nadat ik verschillende studies niet had afgerond. Ik had het gevoel dat ik faalde. Ik deed er alles aan om het gevoel te krijgen dat ik wél geslaagd was. Veel werken, feesten en een druk, sociaal leven. Lachen en vooral niet laten merken hoe ik me van binnen voelde, daar zat toch niemand op te wachten. Op het werk nam ik alle verantwoordelijkheid op me. Ik zorgde dat de winkel tot in de puntjes was verzorgd.

Toen ik op een dag opstond na het slapen, had ik het gevoel dat ik niks meer kon. Mijn tandenborstel leek wel 23 kilo zwaarder en ik zag het niet zitten om ook mijn haar nog te moeten borstelen. Dit was wel een heel zware griep. Dagenlang staarde ik alleen maar uit het raam, totdat mijn toenmalige partner vond dat ik naar de huisarts moest. Deze heeft me direct naar een therapeut doorverwezen. De symptomen – neerslachtig, weinig energie en me machteloos en onzeker voelen – logen er niet om. Een burn-out.

Hoe was je voor je burn-out?

Ik was impulsief en spontaan. Ik maakte me niet snel zorgen. Als het mis ging, dan had ik er vertrouwen in dat het wel weer goed kwam. Ik deed gewoon waarvan ik dacht dat mensen het zagen als een ‘leuk’ leven.

Hoe ging je om met de situatie waarin je je bevond?

Niet goed. Het heeft lang geduurd voordat ik überhaupt kon accepteren dat ik een burn-out had. Ik was nog zo jong. Niet zeuren en gewoon aan de slag gaan. Elke avond nam ik mezelf voor dat ik de volgende ochtend weer gewoon mijn leven op zou pakken. Elke ochtend voelde ik me daardoor alleen maar onzekerder en meer machteloos. En wat was ik kwaad op mezelf. Ik sloot mezelf af van mijn omgeving. Mensen hoefde ik toch niet persé meer te zien. Ik lag liever de hele dag op de bank te eten.

Toen liep mijn contract bij mijn werkgever af. Deze wilde me niet ziek uit dienst laten gaan. Ik belandde dus in de WW. Dit was het punt waarop ik dacht: nu moet ik aan mezelf werken. Ik pakte mijn therapie intensiever op. Uiteindelijk heb ik een willekeurige studie gekozen zodat ik inkomsten had. Tijdens deze studie heb ik verder gewerkt aan het herstel van mijn burn-out.

Wat was de reactie van je omgeving?

Ik duwde veel mensen weg, en daardoor stuitte ik op veel onbegrip. Ik was ‘lui’ en ‘ondankbaar’. Ik werd gezien als een typisch generatie Y kind. Ik denk dat veel mensen in mijn omgeving niet eens wisten wat er met me aan de hand was. Ik had mezelf opgesloten en schaamde me zo diep dat ik hier niet open over praatte.

Heb je een andere levensstijl ontwikkeld door je burn-out?

Tijdens mijn burn-out bouwde ik een verslaving voor eten op. Hierdoor werd ik veel te vol. Ik voelde me niet lekker bij mijn gewicht, ik was in die periode 132 kg. Toen ik eenmaal ontdekte dat ik controle had over mijn eigen leven, ben ik dit gaan aanpakken. Het proces – beter voor mezelf leren zorgen – heeft jaren geduurd. Vallen en opstaan was het, waarbij ik tussendoor nog twee keer overspannen was. Inmiddels ben ik 32 jaar en heb ik weer controle over mijn eigen leven. Ik zorg goed voor lichaam en geest, ik zeg eerder nee en probeer minder hoge eisen aan mezelf te stellen. Ook vraag ik me regelmatig af of iets mijn verantwoordelijkheid wel is. Wil ik dit wel op me nemen? Heb ik daar de energie voor? Maakt het me blij?

Wat zijn voor jou de belangrijkste lessen?

Dat ik eerst voor mezelf moet zorgen, voordat ik dit voor een ander kan. Mensen om me heen hebben niks aan mij als ik alleen maar ja zeg. Door mijn grenzen aan te geven weet de ander wat hij of zij aan me heeft. Zeg ik nu ja, dan is het vanuit mijn eigen overtuiging en niet om een eventuele confrontatie te vermijden.

Wat zou je anderen graag mee willen geven?

Wees open en probeer je problemen zo snel mogelijk te accepteren. Vraag om de juiste hulp. Wanneer je bang bent voor oordelen vanuit je directe omgeving, stap dan direct naar de huisarts en bespreek het daar.

1Reactie

Geef een reactie