Marije was opgebrand: “Mijn psycholoog wist niet wat ze met me aanmoest”

opgebrand

We kampen steeds vaker met stress. Zijn we wel goed genoeg? Kunnen we niet nog harder, sneller, beter? De burn-out ligt op de loer. Hoe ontdek je dat je opgebrand bent, wat doet dit met je en hoe kom je er weer uit? Dappere meiden vertellen. Zo ook Marije. “Ik voelde me na het afstuderen een wandelend wrak.”

Wanneer ontdekte je dat je opgebrand was?

“Ik zat in mijn laatste jaar van mijn studie. Een stressvolle tijd. Ik was constant gefocust op mijn eindproducten, scriptie en de resultaten die ik wilde behalen. Ik had het gevoel dat alles wat ik maakte niet goed genoeg was en beter kon. Ik denk dat ik pas heel laat door had dat ik opgebrand was. Mensen werden boos op me en vroegen zich af of ik misschien naar een psycholoog moest gaan.”

Hoe was je voor je burn-out?

“Ik heb eigenlijk altijd al introverte trekjes gehad. Voordat ik opgebrand was, leerde ik al dat het belangrijk is om de juiste mensen om je heen te verzamelen. Op de basisschool en middelbare school was dat lastig. Niet iedereen was even eerlijk tegen mij. Pas toen ik ging studeren ontmoette ik mensen met wie ik beter om kon gaan. De studie zelf was pittig, ik vond het bijna topsport. Ik werkte nachten door en sliep weinig. Ik wilde het beste uit mezelf halen en suma cum laude afstuderen. Hoewel dit uiteindelijk gelukt is, voelde ik me na het afstuderen een wandelend wrak.”

Hoe ging je om met je burn-out?

“Het was een heel moeilijke periode. ’s Nachts had ik huilbuien, overdag verzorgde ik mezelf slecht. Ik kon mijn haren niet meer kammen en soms verstopte ik me onder de tafel. Ik wilde verdwijnen. De eerste psycholoog wist niet wat ze met me aanmoest en ook ik vond de gesprekken niet prettig. Daar ben ik na een aantal sessies weggegaan. Ook daarna vond ik het lastig om een klik te vinden met een hulpverlener. Naar mijn idee hadden ze weinig inlevingsgevoel. Ze waren meedenkend, maar hadden vaak geen antwoord op mijn vragen. Ik heb vaak gedacht: waar gaat dit naartoe, kom ik wel een stap vooruit? Nu gaat het beter, maar nog altijd ben ik niet perfect.”

Wat waren de reacties van je omgeving?

“Iedereen reageert anders. Binnen mijn familie ontdekte ik al die verschillende perspectieven. Mijn grote broer vond het verschrikkelijk om me zo te zien. Mijn vader vond dat ik iedereen de afgrond in trok en mijn moeder deed alle dingen voor me die ik niet meer kon. Mijn jongere broer leek zich nergens iets van aan te trekken. Mijn medestudenten en docenten liet ik het niet merken. Ik schaamde me voor mijn situatie en had het idee dat iedereen het al druk genoeg had. Ik wilde ze niet belasten.”

Heb je aan andere levensstijl ontwikkeld door je burn-out?

“Na mijn studie ging ik in een huis met andere werkenden in Utrecht wonen. Dit gaf een enorme vrijheid, maar na een tijdje begon ik het toch moeilijk te vinden. Ik had het idee dat iedereen constant op me lette. Ik vond het huis te klein, het benauwde me dat we zo op elkaars lip zaten. Ik zou uiteindelijk een huisje voor mezelf willen hebben, maar dat zit er op dit moment nog niet in. Ik merk dat ik het nog steeds lastig vind om mezelf te laten zien.”

Wat zijn voor jou de belangrijkste lessen geweest?

“Dat goed communiceren belangrijk is en dat ik niet voor een ander moet denken. Ik wil voortaan de juiste mensen om me heen verzamelen en begrijpen dat ik goed ben zoals ik ben.”

Wat zou je anderen mee willen geven?

“Luister naar je hart en laat je niet leiden door anderen, door een bepaald quotum of sociale acceptatie. Accepteer dat iedereen een andere weg kiest en dat je het niet altijd met elkaar eens hoeft te zijn.”

 

Geen reactie's

Geef een reactie